Obecnie tokarki, dzięki swojemu elektronicznemu wyposażeniu, rozbudowie funkcji i numerycznemu sterowaniu, przekształciły się w tokarki CNC, czyli Computerized Numerical Control – o komputerowym sterowaniu urządzeń numerycznych. CNC to po prostu układ sterowania numerycznego, wyposażony w mikrokomputer, dzięki czemu można go dowolnie interaktywnie zaprogramować. W przypadku tokarek CNC pozwala na szybkie i precyzyjne, a ponadto prawie doskonale powtarzalne wykonanie bardzo skomplikowanych kształtów.
Tokarki dzielą się na rozmaite grupy i podgrupy. Niektóre z nich to: tokarki kłowe, które można podzielić na uniwersalne, produkcyjne, wielonożowe, precyzyjne, ciężkie i kopiarki, tokarki uchwytowe, tokarki karuzelowe i tarczowe, tokarki stołowe, tokarki rewolwerowe, tokarki zegarmistrzowskie, zataczarki oraz półautomaty tokarskie, automaty tokarskie jednowrzecionowe i wielowrzecionowe, a także specjalne tokarki branżowe, przeznaczone do wykonywania z góry ustalonych zadań.
Nazwa tokarek stołowych pochodzi od stołu, na którym się je ustawia. Służą do obróbki małych przedmiotów. Tokarki produkcyjne umożliwiają wykonanie prawie wszystkich robót tokarskich; wyjątkiem jest gwintowanie. Tokarki ciężkie, jak ich nazwa sugeruje, stosowane są w różnych gałęziach przemysłu ciężkiego. Z kolei tokarki pociągowe są wyposażone w wałek pociągowy i takąż śrubę, dzięki czemu mogą nacinać gwint. Ale podstawowym rodzajem tokarek są tokarki kłowe. Umożliwiają one zamocowanie obrabianego przedmiotu w specjalnych kłach, znajdujących się w tak zwanych wrzecionie i koniku. Wrzeciono napędza silnik elektryczny za pośrednictwem przekładni zębatych – to one nadają obrabianemu przedmiotowi różne prędkości obrotowe, w zależności od średnicy tegoż przedmiotu i wymaganej prędkości skrawania.
Wrzeciono tokarki to jej element w postaci wału, który służy do osadzenia uchwytu, który mocuje obrabiany przedmiot. Natomiast konik służy do podpierania obrabianych przedmiotów. Osadzony jest na prowadnicach wewnętrznych łoża tokarki, jednak może być przesuwany wzdłuż nich i w dowolnym miejscu łoża ustawiony na pomocą rękojeści. Z kolei łoże tokarki to żeliwny odlew o kształcie dwu belek i dwu usztywnionych żebrami. Jego górna część stanowi prowadnice konika i suportu. Konik przesuwa się po prowadnicach wewnętrznych, a suport – po zewnętrznych. Suport jest zespołem konstrukcyjnym tokarki, wykonującym ruchy prostoliniowe posuwowe w jednym, ewentualnie w dwóch kierunkach. To na suporcie mocuje się narzędzia skrawające.
Tokarki mogą nie tylko toczyć, ale też wytaczać, wiercić, rozwiercać, przecinać i radełkować. A jeśli dodać do tokarki odpowiednie przyrządy, będzie mogła również frezować i szlifować.